غزل
انداز پرســــتوکې مو
هـــم بې انــــــدازې
کـــــــړیدي
ماپه زړه کـــړي زړه پرما
بانــــدې مــزې
کــــړیدي
مړی خـونه وم چې پریوځــل
جنازې خـــوندي شوم
ما د ژونــــدي ځـــان
بلا ډېـرې جـــــنازې
کـــــړیدي
یا مې په مـړه انګار
ســـېزې، یادې زیاتي
پرېښـــوده؟
دا په کــوم خیــال دې
رخسارونه بې غـــازې
کړیدي
رښتیا ویل غــواړم خو
داجــــرئت له کــــومه
راوړم؟
ما خومخــــونه کــړي،
ماخــــومـــــلازې
کـــــړیدي
«ممتازه» زړه مې برېښ کوي
چې پکې ډزې کیږي
پدې دروکـې خو
شپــــــــېلیو
انــــــګازې کـــــړیدي.
